บทที่ 65 65 คุณแม่ขี้น้อยใจ

“เรียกใหม่”

“ไม่ เอาของของฉันไปไว้ไหน ถ้าไม่อยากให้ครอบครัวฉันมาที่นี่ก็บอกกันดี ๆ สิ”

“สรรพนามย้อนกลับไปจุดเดิมอีกแล้วนะ…” ภาคินทร์เปรยเสียงเรียบ แต่สายตากลับเข้มขึ้นจนคนมองรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง

เขาก้าวขาออกจากเคาน์เตอร์ครัว เดินตรงเข้าหาคนตัวเล็กด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ท่าทางคุกคามจนอังคณาต้องค่อย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ